Ryby (i dzieci) głosu nie mają

Ryby głosu nie mają

 

Słyszeliście to? I co? Uwierzyliście! A przecież o dzieciach mówi się to samo. Jednak one potrafią wrzeszczeć wniebogłosy.
A tak na bardzo poważnie to dzisiejszy odkrywczy wpis będzie o rybach. I głosie. Oraz o tym jak ryby cierpią.

 

Nie słyszymy dźwięków ryb!

Czy ryby wrzeszczą kiedy wyłowi je się na powierzchnię? Taplając się bezlitośnie w ostatnich kroplach wody oczerniają w swoim języku człowieka i jego złośliwość?
Raczej nie.
I tu docieramy do chwili refleksji i zastanowienia. To, że takich pogawędek nie słyszymy nie oznacza wcale, że ryby nie potrafią trajkotać! Rafy koralowe pod względem różnorodności dźwięków przypominają centra wielkich miast.
A hałasuję tam nie tylko ryby, ale też krewetki, jeżowce i kraby!

Po co tym rybom głos?

Po to żeby się porozumieć i przekazać informacje. Ryby "odzywają się" gdy bronią swojego terytorium lub gdy chcą zainteresować partnera. Często też mówią o zbliżającym się niebezpieczeństwie czy o miejscu znalezienia pokarmu. Niektóre gatunki ryb krzyczą w czasie kłótni o pożywienie czy kiedy starają się przestraszyć wrogów.

Jak ryby się odzywają? Co ze słuchem?

Ryby wydawać dźwięk mogą dzięki pęcherzowi pławnemu lub specjalnym, szybko drgającym mięśniom. Narządem rybiego słuchu jest linia boczna, czyli zespół ciałek zmysłowych ciągnący się od głowy ryby do jej ogona. Na włoski czuciowe znajdujące się na linii bocznej, oddziałuje docierająca do ryby fala dźwiękowa. Włoski pobudzają impulsy nerwowe, które dochodząc do mózgu powodują, że ryba słyszy.
Prawda jest taka, że mówią tylko wybrane gatunki ryb, za to słyszą wszystkie. Niektóre potrafią wychwytywać fale dźwiękowe za pomocą narządu Webera - łańcucha kostek łączący pęcherz pławny z błędnikiem błoniastym ucha.

Dźwięki i drogowskazy. Biedne ryby   

Podwodny hałas emitowany przez ryby, ssaki wodne i bezkręgowce jest swego rodzaju drogowskazem. W pierwszych momentach życia, ryby często kierują się słuchem, by znaleźć dla siebie odpowiedni dom. Zniekształcone dźwięki dochodzące na przykład z rafy koralowej mogą zgubić wędrujące ryby! W ten sposób gubią się całe ławice, co doprowadza do wymierania gatunków.

Dźwięki urządzeń takich jak motorówki, statki, skutery wodne, sonary, pogłębiarki czy odgłosy podwodnych detonacji wywołują niewyobrażalnie wielkie zakłócenia i niechciany hałas w podwodnym świecie. Okropne dźwięki mogą rozchodzić się pod wodą na odległość nawet dziesiątek kilometrów.
Staje się to poważnym zagrożeniem nie tylko dla życia ryb, ale także dla delfinów, morświnów oraz wielorybów. Nadmiar obcych dźwięków źle działa na ich zmysł echolokacji, dzięki któremu orientują one się w morskiej przestrzeni i zdobywają pokarm.

Jeżowce i płetwal

Te morskie zwierzaki tak jak ryby potrafią "mówić". Oczywiście po swojemu. Jeżowce w czasie skrobania rafy koralowej i poszukiwania pożywienia wydają dźwięki przypominające zgrzytanie zębów, o natężeniu 20-30 dB. Płetwal błękitny zaś oddaje odgłosy słyszalne z odległości setek kilometrów, o natężeniu 190 dB. Ustala tym samym swoje położenie i komunikuje się.

 

Co sądzicie na temat rybnych pogawędek?

Czy zastanawialiście się kiedyś nad komfortem słuchowym stworzonek pływających sobie w akwarium? A tych w morzu?

Piszcie śmiało w komentarzach o czym mówią ryby i nie tylko :)

Czekamy na Wasze zdanie!

 

Bibliografia
"Nauka to lubię. Od ziarnka piasku do gwiazd" Tomasz Rożek | morswin.pl | wprost.pl | wikipedia.org

Autorką tego tekstu jest:
Kinga 

A jeśli chcesz poczytać o innych, równie ciekawych zwierzętach to nie czekaj dłużej 🐂 Mamy o nich oddzielną kategorię na blogu ;) 

 

Dzikie kotki

Przypadkowy przechodzień poproszony o wymienienie paru dzikich kotów odpowiedziałby pewnie: Tygrys, lew, pantera, gepard, puma. Są to wszystkim znane gatunki, ale dzikich kotów jest znacznie więcej. Oprócz wielkich drapieżników występują też mniejsze, i to o nich będę dzisiaj pisać.

Karakal

Nazwa karakal wywodzi się od ,,kara kulak", które po turecku oznacza czarne uszy. Inaczej nazywany jest rysiem stepowym, bo jego uszy zakończone są charakterystycznymi ,,pędzelkami", jakie można znaleźć również u rysia. Występuje w Afryce. Żywi się zazwyczaj małym ssakami, np. myszoskoczkami. Jego umiejętności pozawalają mu nawet na polowanie na antylopy! Co ciekawe, karakale są bardzo łatwe do oswojenia. W przeszłości liczne ludy używały tych kotów do polowań. Rysie stepowe potrafią skakać nawet na 2 m. W 1998 roki w moskiewskim zoo stworzono genetyczną krzyżówkę karakala i kota domowego. Karakale były czczone przez starożytnych Egipcjan.

Ocelot

Oceloty występują głównie w Ameryce Południowej i Środkowej. Koty te żywią się szczurami, małpami, jaszczurkami, pancernikami, mrówkojadami, świnkami morskimi, wężami, żółwiami i ptakami, więc stosują raczej zróżnicowaną dietę. Oceloty są aktywne nocą. Kocięta mogą stać się pokarmem dla węży boa, anakond i kajmanów. Koty te potrafią doskonale pływać. Samice często wyrywają futro ze swojego brzucha, żeby wyścielić legowiska młodych.

Serwal

Serwale żyją w Afryce, czasami są nazywane nawet ,,afrykańskimi ocelotami". Koty te są nieco leniwe, ich umiejętności pozwalają na upolowanie antylopy bądź jelenia, ale żywią się gryzoniami, owadami, żabami, rybami i gadami. Nie udokumentowano białego serwala żyjącego dziko, ale w niewoli wystąpiły 4 takie osobniki. Kot ten potrafi biec z prędkością 80 km/h i wykonać pionowy skok na wysokość do 3 m. Krzyżówka serwala z kotem domowym stała się największą i najdroższą rasą kota domowego.

Ryś

Żywi się zającami, myszami polnymi, lisami i ptakami, a poluje w nocy. Ryś rudy żyjący w Ameryce Północnej zwany jest bobcat (skrót od bobbed tail cat - kot z obciętym ogonem). Ryś iberyjski żyjący w Hiszpanii i Portugalii jest zagrożony wyginięciem. Charakterystycznym elementem budowy rysia są szpiczasto zakończone uszy z ,,pędzelkami" oraz krótki ogon.

Manul

Występuje w Azji. Choć wygląda niepozornie, to żywi się gryzoniami i małymi ssakami, a czasami także ptakami. Jego grecka nazwa rodzajowa dosłownie oznacza ,,brzydkouchy". Kot ten ma najdłuższą i najgęstszą sierść spośród wszystkich kotowatych. W terenach, na których osiedla się manul, można dostać pozwolenie od władz na polowanie na to zwierzę. Z tego powodu gatunek znajduje się w niebezpieczeństwie. W środkowej Mongolii za połowę zgonów wśród tych kotów odpowiadają psy domowe.


Autorem tego tekstu jest 
Karolina

Źródła
wikipedia.org | dinoanimals.pl | ,,Świat Zwierząt. Dzikie koty'' Genevieve De Becker

Porażające umiejętności strętwy

Czy zastanawialiście się kiedyś, jak węgorz elektryczny wytwarza prąd? Albo jaka jest jego poprawna nazwa? Na te pytania odpowiemy w tym poście...

Węgorz elektryczny jest to gatunek słodkowodnej ryby. Jego poprawna nazwa to strętwa, tak naprawdę nie jest nawet spokrewniony z węgorzami. Jego nazwa wzięła się od kształtu ciała oraz do umiejętności rażenia prądem.

Dlaczego węgorz wytwarza ładunek elektryczny?

Jest to ostrzeżenie dla większych i silniejszych drapieżników, służy także namierzaniu, ogłuszaniu i ogólnie ataku. Jest to spowodowane także bardzo słabym wzrokiem, uniemożliwiającym skuteczne polowanie w inny sposób.

Czy strętwa jest zagrożeniem dla człowieka?

Te ryby są w stanie doprowadzić do upadku zwierzę masy konia (385-1000 kg) przekraczającego rzekę z odległości ponad 60 metrów. Dlatego strętwy stanowią śmiertelne zagrożenie dla człowieka. Wstrząs o takiej sile może doprowadzić do paraliżu mięśni gładkich.

Ciekawostka:

Górną granicą napięcia wytwarzanego przez strętwę jest 500V. Poniżej pokażę przykłady dla różnych źródeł energii:

0.24% - tyle w porównaniu z węgorzem elektrycznym mocy wytwarza zwykła bateria litowa (1,2 V)

0,3% - bateria alkaliczna (1,5 V)

1.2 % - standardowy akumulator motocyklowy (6V)

2.4 % - standardowy akumulator samochodowy (12 V)

4.8 % - akumulator w samochodzie ciężarowym (24 V)

70% - zwykłe gniazdko elektryczne w Polsce (350 V)

Bibliografia

http://pokazywarka.pl

Autorką tego tekstu jest

Daria

Przeniesienie w świat marzeń - o śnie słów kilka

Sen

Czy zwierzęta mają sny? Ile przeciętnie trwa nasz sen? Czym jest syndrom Śpiącej Królewny? Na te i inne pytania znajdziecie odpowiedź w tym krótkim wpisie o zadziwiającym śnie. 

 

 

1. Nie ma 100% pewności, że zwierzęta potrafią śnić. Tym niemniej badania wykazały, że wszystkie ssaki wchodzą w stan REM (czyli tzw. „sen płytki”, w którym to najczęściej pojawiają się senne marzenia). Wiele z obserwowanych zwierząt gwałtownie się wtedy budziło, co zostało odczytane jako reakcja obronna na nieprzyjemne sny. Ponadto niektóre gatunki ptaków śpiewają przez sen, a każdy właściciel psa nieraz widział swojego pupila goniącego przez sen swą wyimaginowaną ofiarę.

2. Średnia długość naszych snów wynosi zaledwie 23 sekundy. Większość z nich błyskawicznie zapominamy.

3. Sny epickie – takim określeniem zwykło się nazywać bardzo realne marzenia senne, które jesteśmy w stanie zapamiętać na całe lata. Co więcej, bywa że ten rodzaj snu ma złożoną „fabułę”. Niekiedy jesteśmy nawet w stanie śnić we własnym śnie...

4. Syndrom Śpiącej Królewny to wcale nie typowa dla studentów choroba, której przyczyną jest nadmierna ilość wysokoprocentowych płynów wlanych do paszczy w dniu wcześniejszym. To bardzo rzadkie schorzenie (odnotowano je jedynie u 500 osób na całym świecie), które charakteryzuje się tym, że osoba idąca spać może pozostać w objęciach Morfeusza przez kilka nawet tygodni.
To przedziwne zjawisko jest w dalszym ciągu zagadką dla lekarzy. Dużo wskazuje na to, że takie schorzenie jest związane ze złym funkcjonowaniem pewnej części mózgu.

Bibliografia
m.joemonster.org

Autorką tego tekstu jest:
Monika

Fantastyczne motyle

Wszyscy wiemy, że motyle są kruche, bezbronne i żyją zaledwie kilka dni. Tylko czy tak jest naprawdę? Oto kilka ciekawostek na temat motyli 🙂

 

 

1. Potrafią piszczeć
Niektóre ćmy odstraszają nietoperze, emitując ultradźwięki typowe dla motyli z rodziny niedźwiedziówek.  Natomiast zmierzchnica trupia główka poszła o krok dalej. W chwilach zaniepokojenia wydobywa z przełyku dobrze słyszalne piszczące dźwięki, które są w stanie przepłoszyć drapieżcę.

2. Wykorzystują skrzydła jako panele słoneczne
Jak wszystkie owady, motyle są zmiennocieplne. Jeśli ich ciała nie osiągną odpowiedniej temperatury (z reguły ok. 30 st. C), będą niezdolne do lotu. Dlatego często można zaobserwować, że odpoczywające motyle wygrzewają się na słońcu z rozłożonymi płasko skrzydłami. Zdecydowanie łatwiej mają gatunki o ciemnym ubarwieniu, ponieważ takie „panele słoneczne” skuteczniej gromadzą energię.

3. Udają drapieżników
Motyle potrafią się chronić przed swymi naturalnymi wrogami. Rusałka pawik siedząca ze złożonymi skrzydłami wygląda jak uschnięty liść pokrzywy.  Inną formą ochrony jest mimetyzm, czyli udawanie innych, znacznie bardziej agresywnych gatunków. Przeziernik osowiec przypomina szerszenia, podobnie jak zmierzchnica trupia główka. Wspomniana wcześniej rusałka pawik potrafi zmylić przeciwnika rysunkiem kocich oczu na wierzchniej stronie skrzydeł. Motyle z rodziny Caligo – również dzięki kojarzącym się z oczami wzorom – przypominają siedzącą na gałęzi sowę.

4.  Żywią się padliną!
Podstawą diety u motyli jest nektar kwiatów. Brakuje w nim jednak soli mineralnych, które owady muszą pozyskać z innych źródeł. Mogą być nim fermentujące owoce, które spadły z drzew, ale również błoto ( dlatego motyle przy kałużach to dość częsty widok), odchody zwierząt czy nawet padlina. Tę ostatnią upodobała sobie zwłaszcza rusałka admirał o pięknym ciemnym ubarwieniu. Sole mineralne są potrzebne głównie samcom, ponieważ od tych substancji zależy jakość ich plemników.

5. Żyją nawet przez 9 miesięcy
Dorosłe postaci motyli nie są zbyt długowieczne – giną najczęściej po 2–4 tygodniach. Są jednak wyjątki od tej reguły. W biciu rekordów motylom pomaga zima, a konkretnie hibernacja. Jeśli zapadają w nią osobniki dorosłe, mogą przeżyć nawet dziewięć miesięcy. W Polsce jednym z rekordzistów jest pospolity latolistek cytrynek. Wylęga się w lipcu, w sierpniu zapada w sen, a wiosną pojawia się jako jeden z pierwszych gatunków owadów. 

6. Opanowały nanotechnologię lepiej od nas!!
Bajeczne kolory motyli przyciągają uwagę, ale nie zawsze są „prawdziwe”. Ich skrzydła same w sobie są pozbawione barw. Kolor to zasługa łusek, ułożonych jak dachówki. Gdy dotkniemy skrzydła motyla, osypują się one jak pyłek. Niektóre łuski, na pozór kolorowe, tak naprawdę są bezbarwne. Tak jest w przypadku występujących w Polsce mieniaków (np. strużnika i tęczowca) oraz tropikalnych motyli z rodzaju Morpho. Ich łuski wydają się niebieskie lub fioletowe, ponieważ mają specyficzną strukturę, widoczną dopiero pod mikroskopem. Są częściowo wypełnione powietrzem, dzięki czemu działają jak pryzmaty – rozpraszają białe światło, wydobywając z niego kolory, które zmieniają się zależnie od tego, pod jakim kątem na nie patrzymy.
Motyle fascynują od wieków. Bywają inspiracją dla artystów i przede wszystkim są wyzwaniem dla entomologów, studiujących budowę i zachowania tych delikatnych owadów.

 

 

Bibliografia
www.focus.pl

Zdjęcia
pixabay.com

Autorką tego tekstu jest
Kasia